Overleven en voortbestaan
De gedachte van de ‘survival of the fittest’ herbergt een tweeledige doelgerichtheid. In eerste plaats is dat het dagelijks overleven van het organisme (zeg maar het zekerstellen van de eerstvolgende maaltijd) en in de tweede plaats is de langetermijn in het geding, het voortbestaan van de soort.
Als mens hebben we een bijzondere eigenschap meegekregen, andere organismen/dieren niet. We werden zo’n 300.000 jaar geleden voorzien van een geheugen.
Met dit geheugen konden we steeds beter leren van het verleden en de afhankelijk van natuurlijke omstandigheden werd doorbroken. Zonder dat denkvermogen zouden we nooit zijn gekomen waar we nu staan.
Verantwoordeljkheid
In het huidige neoliberalisme is het overleven overgegaan in ongebreideld consumeren, kopen en gebruiken. De focus op een voortbestaan als mensheid zijn we in onze tijd kwijtgeraakt en dat roept een belangrijke vraag op:
Werd met de mutatie van het geheugen en de daaropvolgende ontsnapping aan de evolutionaire willekeur de verantwoordelijkheid voor het eigen voortbestaan naar de mens verlegd?
Het is een retorische vraag, het antwoord kan alleen maar ja zijn. Ja, de mens is verantwoordelijk voor zijn eigen voortbestaan. Al was het maar voor onze kinderen en kleinkinderen.
=
In mijn boek Waarom en Hoe Mensen Denken en Doen werd een apart hoofdstuk aan de kenmerken van het neoliberalisme gewijd.
Terug naar de Homepage