Steenbergen – samenvatting

Uit ‘De Evolutionaire Stempel’, samenvatting van hoofdstuk 4.2.

De beelden zullen weinigen zijn ontgaan, die inspraakavond in Steenbergen ergens in oktober 2015. De gemeente poneert een plan voor de opvang van 600 asielzoekers. Nadat iemand zich hakkelend had uitgesproken tégen het opnemen van vluchtelingen, want dat zijn verkrachters, dat zijn criminelen, dat zijn moslims en die spugen op niet moslims, hield een dame een betoog vòòr de komst van asielzoekers. Even later klonk het uit vele mannenkelen ‘daar moet een piemel in’.
Misschien ietwat gechargeerd, deze gebeurtenis laat onverholen zien wat de evolutionaire stempel is, een terugval naar het zoogdierenbrein. De zes kenmerken van de evolutionaire stempel zijn duidelijk herkenbaar.

De evolutionaire biologische ongelijkheid wordt doorgetrokken naar een sociale ongelijkheid: het ‘wij’, de schreeuwers versus ‘zij’ die niet aan ‘ons’ kunnen tippen. 

Ten aanzien van de problematiek rond asielzoekers is er sowieso sprake van een kortetermijnvisie. Het niet kunnen of zelfs willen plaatsen van migratie in een breder perspectief van bijvoorbeeld echte oorlogsvluchtelingen of zelfs het kolonialisme, staat  een afdoende oplossing in de weg. De gedachte ‘grenzen dicht, want als ze niet komen is er geen probleem’, is geen werkbare oplossing.

Een dergelijke fragmentarische benadering gaat hand in hand met de evolutionaire planloosheid.

De asielzoekers zijn niet van hier, het zijn onbekenden, de primitief natuurlijke angst voor vreemden die ook nog spugen, is hier navenant aanwezig. Men kent ‘ze’ niet, dus kunnen ze gemakkelijk op een hoop worden gegooid, het zijn allemaal moslims. 

De constante stroom van ‘bedreigend’ nieuws, stelselmatig versterkt in de social media brengt de verworvenheden van de eigen welvaart in gevaar. Logischerwijze ontstaat er alertheid, er moet iets gedaan worden. Fysiek vluchten is geen optie, zeker niet als je in Steenbergen woont, vluchtgedrag gaat over in luidruchtig afwijzen. Impulsief evolutionair gedrag kan niet worden beheerst, de omgevingsfactoren met macho-mannen samen, doen het testosteron niveau stijgen. Inderdaad, het waren allemaal schreeuwende mannen in de productieve periode van hun leven.

Terug naar de inhoudsopgave

Terug naar ‘De Evolutionaire Stempel’