Ouderen in Coronatijd

0

Mijn jeugd is met weinig fantasie te vergelijken met de huidige lockdown; ik ben van 1949. Zonder geld was er  niks, er bestond nog geen vrijetijdseconomie, zeker niet voor jeugdigen. Bij gebrek aan een fiets was mobiliteit ook al beperkt, vakanties ho maar. En anders werd je wel beknot door de kerk, zondags binnenblijven.
Heerlijke jeugd gehad, dat wel.

Steeds vaker hoor ik ‘we moeten in deze lockdown wat doen voor de jongeren’. Ik begrijp dat, want vanuit  een situatie waarin alles mogelijk is en mag en dan moeten binnenblijven, wordt de psyche een probleem. Ietwat bruut gezegd, weggehouden van falen en gedompeld in welvaart, komt ‘tegenslag’ niet meer voor in een jeugdig vocabulaire.

Daar komt nog iets bij, het relatieve tijdselement.
Ik leg het uit. Als je ouder wordt, lijkt de tijd steeds sneller te gaan, dat is uiteraard een gevoel, in absolute zin kan dat niet, een uur is een uur. De beleving van tijd is afhankelijk van ervaringsleeftijd: een moeder, 30 jaar oud, zegt tegen haar zoontje van 10: ‘nog even wachten, over een uurtje krijg je dat snoepje’. Het kind kan die tijdsspanne maar moeizaam overzien. Voor het kind duurt dat uurtje 3x langer. Ook daar heeft de jeugd mee te dealen.
Want voor mij is een enkel lockdown-jaar 1/71 deel van mijn leven, ik kan dat met mijn tijdservaring wel aan, het is eigenlijk peanuts. Voor een kind van 10 is dat andere koek, het is 10% inleveren op zijn totale leven, dat is nogal wat.   

Er is een keerzijde, bekijk de lockdown ook eens vanuit de positie van de 70-plusser.
De gemiddelde leeftijd voor mannen is ca 80 jaar, ik heb dus nog 10 jaar de tijd om bij leven en welzijn allerlei leuke dingen te doen. Daarvan moet ik een lockdownjaar inleveren. Sta er maar even bij stil, dat is 10% van de rest van mijn leven!

Gaan we ook wat leuks voor de ouderen doen? 

Over de auteur

Wat vind jij ervan? Laat het maar weten

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.